OiL's profile﹉﹊◊ ◦ I N S O M N I A ◦...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
﹉﹊◊ ◦ I N S O M N I A ◦ ◊ ﹍﹎การเดินทางไกลหมื่นลี้ เริ่มต้นที่ก้าวแรก..... August 19 24 th Universiadeกลับมาแล้วจ้า...หลังจากเสร็จสิ้นจากงาน Universiade อย่างเป็นทางการ ชั้นก็ต้องกลับไปเรียนเหมือนเดิม TT เรียน ทำงาน เรียน ทำงาน เข้าสู้วงจรชีวิตปกติอีกครั้งหนึ่ง
อยากจะบอกว่างานนี้ให้อะไรเราหลายอย่างเหลือเกิน ตอนแรกที่ทำก็เพราะอยากได้ตังค์ แต่ไปๆมาๆ ตังค์ไม่ใช่ประเด็นเลย...รู้สึกมีความสุขเวลาที่ไปนั่งดูเค้าแข่งกีฬากัน รู้จักคนเยอะแยะมากมาย ได้เพื่อนใหม่และพี่ๆที่น่ารัก ได้รู้จักกับนักกีฬา โค้ช คุณแม่นักกีฬา เยอะแยะมากมาย จะมีสักกี่ครั้งในชีวิตเราที่จะได้ทำอะไรแบบนี้อีก...คิดถึงบรรยากาศที่มธ.รังสิต นักกีฬาเดินกันเยอะแยกมากมาย มี Attache คอยเดินตาม ช่วยได้มั่งไม่ได้มั่ง แต่ทุกคนก็ทำด้วยใจ พอถึงเวลาที่ต้องไปส่งนักกีฬาก็รู้สึกใจหายขึ้นมา...
คิดถึงมิคาเอล ยูริ คุณแม่ คุณลูกชาย อิเรียนนา เพื่อนอิเรียนนา หล่อเปียก เสื้อส้ม คุณลุงอ้วน และทีมว่ายน้ำ รัสเซียทุกคน รวมทั้งพี่เอ้ย พี่อู๋ พี่จิ๊บ และพี่ๆเพื่อนๆAttache รัสเซียทุกคน ดีใจจริงๆที่ได้รู้จักและทำงานด้วยกัน ขอบคุณทุกคนที่ทำให้เรามีอีกประสบการณ์และความประทับใจที่น่าจดจำ ^^ รักทุกคนเลย...
เป้าหมายต่อไป คือ เก็บตังค์ไปรัสเซีย รอก่อนนะจ๊ะรัสเซีย... August 05 เดือนหฤโหดเดือนนี้เป็นเดือนที่หนักที่สุดจริงๆ เพราะงานเยอะสุดๆ แทบจะไม่มีเวลาว่างเลยสักวัน
ช่วงนี้ก็กำลังลุยงานอะไรหลายๆอย่าง ทั้งงานค่าย งานฝ่าย แต่ถึงจะเหนื่อยก็ยังดีกว่าอยู่เฉยๆ ไม่ชอบอยู่เฉยๆน่ะ
อยากไปเที่ยวตั้งหลายที่ แต่ก็ต้องพับเก็บไว้ก่อนเพราะยังไม่มีเวลา...ไม่มีคนพาไปด้วยแหละ
สำหรับคนที่ช่วงนี้งานหนักก็สู้ๆนะคะ...มีอะไรให้ช่วยก็บอกนะ อยากช่วย August 02 ไม่อยากฟังเพลงเศร้าเป็นอะไรมากมั้ยช่วงนี้ อารมณ์ไม่อยู่กับร่องรอยสักวัน
เปิดแต่เพลงเศร้า...นั่งซึมอยู่คนเดียว
เมื่อวานยิ้มทั้งวัน...วันนี้ซึมทั้งวัน
เมื่อวานฟังเรื่องเศร้าๆของเพื่อนคนนึงมา...รู้สึกสงสารมัน แต่ก็ช่วยอะไรมันไม่ได้ได้แต่ให้กำลังใจ แล้วก็ลืมไปว่าตัวเองก็เศร้าเหมือนกัน 555+
เพื่อไม่ให้มันเศร้าไปกว่านี้ก็...ยิ้มไว้ล่ะกันนะ...สู้ๆ
July 30 ช้อปแหลกกกก...วันนี้เริ่มวันใหม่ด้วยการตื่น 11.30 น. ช่างเป็นอะไรที่ขี้เกียจขนาดนี้ ไม่โดนแม่ด่าก็บุญแล้ว...
หลังจากตื่นมาก็ไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากดูทีวี นอน ดูหนัง แล้วก็นอน ตอนเย็นก็ออกจากบ้านไปช้อปปิ้ง
ไปยูเนี่ยนมอลล์ต่อด้วยเมเจอร์ รัชโยธิน...ได้รองเท้ามาล้านคู่ เวอร์ไป..6 คู่ อย่าตกใจเพราะคู่นึงแพงสุดที่ซื้อก็ 230 เท่านั้นแหละ นอกนั้นก็คู่ละร้อยสองร้อย
ซื้อคราวนี้ไม่ต้องซื้อกันไปอีกหลายเดือนเลยทีเดียว แล้วก็ได้เสื้อมาอีก 4 ตัว กางเกงอีก 1 ตัว ไม่เคยซื้อของเยอะขนาดนี้มาก่อน นานๆทีจะได้ซื้อก็เลยซื้อจนลืมตัวไปเลย
ขอแนะนำสำหรับแหล่งช้อปปิ้งราคาถูก สำหรับคนที่มีงบจำกัดแล้วอยากได้ของดี มีทั้งของมือ1และมือ2 ของมือ2ก็มีพวกรองเท้ากับเสื้อผ้าแต่รองเท้าจะเยอะสุด คู่ละ80 2 คู่ 150ไรงี้...เออพึ่งรู้ว่าเดี๋ยวนี้ยูเนี่ยนมอลล์มันไปขายของกันในห้างแล้ว แต่ก่อนจะเป็นแบกะดินอยู่รอบๆห้าง แต่ตอนนี้เป็นแบกะดินอยู๋ในพื้นห้างไปแล้วก็เลยดูดีหน่อย สำหรับเมเจอร์รัชโยธินก็เสื้อผ้าเยอะมากก...แต่ราคาจะอัพขึ้นมานิดนึงถ้าเทียบกับยูเนี่ยนมอลล์แต่ของจะดีกว่า เป็นของมือ1หมดเลยไม่มีมือ2นะจ๊ะ เสื้อผ้าจะเป็นประเภทดูดีมีชาติตระกูล แล้วคนที่เดินซื้อของก็จะดูดีมีชาติตระกูลกันทั้งนั้น เจอดาราเยอะมากกก...เดินซื้อของกัน เป็นคนขายก็มี ร้านของดาราก็มีเยอะ...ใครที่ชอบของถูกและดีไม่น่าพลาดสำหรับ2ที่นี้ จะเปิดตั้งแต่4โมงเย็นเป็นต้นไปถึงประมาณเที่ยงคืนแต่ยูเนี่ยนมอลล์ปิดประมาณ4ทุ่ม เปิดทุกวันไม่มีวันหยุด
ป.ล.ตอนนี้ก็อย่าชวนชั้นไปเที่ยวไหนนะ หมดตูดแล้ว...แต่สวนรถไฟไปได้นะ July 29 What's wrong with my mind?การที่จะทำใจยอมรับบางสิ่งบางอย่างที่มันกำลังจะเกิดขึ้นนั้นมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แต่มันก็ไม่ใช่ว่าจะไม่สามารถทำได้
เวลาเป็นสิ่งที่ดีที่สุด แต่ไม่รู้ว่าจะนานเท่าไหร่ บางทีวันนี้รู้สึกดี พรุ่งนี้กลับมาคิดใหม่ มันกลับทำให้เรากลัว...
กลัวอะไรหลายสิ่งหลายอย่างที่มันยังไม่เกิดขึ้น
กลัวว่า...
มันยากเกินที่จะเข้าใจความรู้สึกตัวเอง ขนาดตัวเองยังไม่เข้าใจตัวเองเลย แล้วใครที่ไหนมันจะมาเข้าใจเรา
ไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้ เพราะมันเคยเกิดขึ้นมาแล้วและไม่อยากให้มันเกิดขึ้นอีก
ใครที่อ่านแล้วอย่าคิดมาก แค่ตกดึกแล้วชอบเพ้อเจ้อ...
ก็อย่างที่บอกนะ ของอย่างนี้มันต้องใช้เวลา บางทีเราก็ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรแต่มันเป็นความรู้สึกของคน2คนที่คนอื่นอาจจะไม่เข้าใจ
พยายามต่อไป...ไอ้มดแดง
ไม่ชอบความคิดแบบนี้จริงๆนะ... July 28 งงเนอะม่ายได้อัพสเปซนานมากกกกกกกกกกกก...หยักไย่ขึ้นเต็มหมดแล้วเนี่ย
อยากเล่าอารายให้ฟังนิดหน่อย
เป็นครั้งแรกที่รู้สึกถึงคำว่า "อกหัก" อย่างจริงจัง
เป็นคนที่ไม่ค่อยรู้ความรู้สึกตัวเองเท่าไหร่ ถือว่าเป็นเรื่องที่น่าแปลกใจสำหรับตัวเองอยู่เหมือนกัน เพราะไม่เคยคิดว่าจะรู้สึกอย่างนี้จริงๆ...เข้าใจมาโดยตลอดว่าขำๆ เพราะคนนั้นคนนี้ก็ชอบเต็มไปหมด ก็เลยเอาเหอะ ขำๆไป...แต่พอมารู้อะไรบางอย่างก็ถึงกับ...เออมันบอกไม่ถูกน่ะ เอาเป็นว่ามันไม่เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อนจริงๆ ก็แอบงงตัวเองนะว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ แต่ตอนนี้ก็ทำใจได้แล้วแหละ(มั้ง) 555+ ไม่เป็นไร...อย่างน้อยตอนนี้ก็รู้สึกดี ยังไงก็จะคอยให้กำลังใจอยู่ห่างๆนะ เป็นพี่ชายที่แสนดีอย่างนี้ตลอดนะคะ...เอาใจช่วย
รักนะจุ๊บๆ
จากใจจริงนะเนี่ย April 30 วันว่างปิดเทอมนี้เป็นปิดเทอมที่นับว่าอยู่บ้านมากที่สุด
คงเป็นเพราะไม่ได้อยู่หอแล้วก็เลยต้องอยู่บ้าน ถ้าไม่ได้ไปคณะก็จะอยู่บ้าน ไม่มีวันไหนเลยที่ออกจากบ้านเพื่อจะไปเที่ยว...ไม่น่าเชื่อเนอะ
ในวันหนึ่งๆที่อยู่บ้านก็ไม่ใช่วันเลวร้ายอะไร จากที่วันหนึ่งเคยอยู่บ้านแค่วันสองวันก็เริ่มเบื่อ อยากออกไปนู่นไปนี่ แค่พอมาถึงวันนี้ถ้าไม่จำเป็นจริงๆหรือไม่มีงานที่คณะก็จะพยายามอยู่บ้าน อาจเป็นเพราะเมื่อก่อนเราไม่ได้มีเวลาอยู่บ้านมากพอก็เลยพยายามจะชดเชย และรู้สึกว่าอยากจะมีเวลาให้ครอบครัวมากๆ มีเวลาอยู่กับพ่อ แม่ น้องเอ๊นท์...แปลกเนอะ....
ใน1วันที่บ้านก็ไม่มีอะไรมาก
ตื่นนอน
วิ่ง
กินข้าว
เลี้ยงน้อง
นอน
อ่านหนังสือ
เล่นเน็ต
เล่นเกม
ทุกวันที่อยู่บ้านก็จะวนเวียนอยู่แค่นี้ แต่แปลกนะที่ไม่ได้รู้สึกเบื่อเลย อาจจะมีบ้างแต่ทุกครั้งที่เบื่อหรือไม่มีอะไรทำก็จะหยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน...หนังสือถือว่าเป็นเพื่อนที่ดีสำหรับเราคนนึงเพราะทุกครั้งที่เบื่อมันจะคอยเป็นเพื่อนทำให้เราหายเบื่อได้โดยการเล่าเรื่องในตัวของมันเอง แต่ละเล่มก็มีเรื่องราวหลากหลาย อาจจะพูดไม่ได้เหมือนเพื่อนมนุษย์แต่มันก็ทำให้เรารู้สึกดีได้เหมือนกัน หากใครรู้สึกเบื่อหรือฟุ้งซ่านหรืออะไรก็ตาม ลองหยิบหนังสือที่ยังไม่ได้อ่านขึ้นมาซักเล่มนึงสิ แล้วมันจะทำให้เรารู้สึกดีขึ้นนะ...
ยินดีที่ได้รู้จักนะเพื่อนใหม่ |
|
|||
|
|
